اسرار   ازل را نه تو دانی  و  نه  من      وین حرف معما را نه تو خوانی و نه من 

هست اندر پس پرده گفتگوی من وتو       چون پرده در افتد نه تو مانی و نه من

نمی دونم چی بنویسم ... سخته خیلی سخت...و  انگار نمی دونی که چقدر

سخته بودن و از تو ننوشتن ، موندن و از تو نخوندن...

من بی پناهم،تو بی گناهی          دل به تو دادم چه اشتباهی

 از تو  کشیدم  شکل کبوتر             نقاشی ام رو  بگذار و بگذر

تو این نبودی،من بد کشیدم         آخه دلت رو هرگز ندیده بودم

تو بی گناهی،من بی پناهم          ایمن  بمانی از اشک وآهم

حالا من موندم و شبهای سرد کویر ...

                             خداحافظ ...واسه همیشه...

می دونم مسافر! وقتی نامه منو می خونی، فرسنگها از من دوری ! اين لحظه رو پيشاپيش

ديده و تصور ساخته بودم،تو می روی و باز می روی و من،تو رو در قلبم احساس می کنم

 که هر دم نزديک و نزد يک تر می شوی. با تو بودن رو زندگی کردم و حالا که در سفری،انگار باز با

تو هستم .تو حالا بر فراز آبی بلند در پروازی.....و آيا می دانی در سرزمين بی سوی رویا ها،کسی در

 انتظار توست؟تو اون رو می شناسی ..همونی که خودت عاشقش کردی...نگو نه ...این تو بودی که

 عاشقم کردی....می رم و از من می خوای که فراموشت کنم نمی دونی مسافر توی همه ی این مدت    

لحظه به لحظه ی این روزها،یادت تو همراه من بود...چطور توی یه شب همه ی لحظه های قشنگ         

رو فراموش کنم؟ دارم می رم و می دونی که رفتنم فقط واسه اینه که تو حق انتخاب داری. . . . 

 سلام به دوستای خوبم 

اول اینکه به غزل جون و سحر عزیز بگم که دلم اصلا تنگ نشده.....تازه اینجا شبها احساس سرما

می کنیم ..شوخی نمی کنم واقعا شبهای سردی داره.....پس اصلا دلم کولر نمی خواد غزل خانم

               ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

و این یه جورایی یه شعر و درد دل دانشجوهای زابله که نوشته ی دوست عزیزم مرضیه است...

البته یه جور شوخی با بچه ها و دوستای زابلپس لطفا کسی جدی نگیره...

تازه خیلی هم از لحاظ طول مصراع ها درست کار کرده این مرضیه

هر آنکس که بنیان عقلش زایل شد و شل

                                                      به دوزخ لـبیک  گفت  و آمد  به زابــــــــل

 زمین در  پیش چشمانش  سیه  تار

                                                        با  نحسی مرگ  جانفرسا   تداخـــــل

چو افغان و افغانی ز ملت در اینجا فزون است

                                             چو باشد در جوار مخروبه ی بحران زده ی کابل

نخوردم به جز تلخی زین جا که شیرین همان زهر

                                                   شیرین  در اینجا تلخ محال از خوردن مُل *

به دره وسیه چال بی آبی و قحطی چون رسیدم

                                                     راه بد شگونی حتی ندارد آن طرف پـــل

کویر و برهوت و خاک  آلود و پر خار

                                               دریغا  من ندیدم زیبایی و عطر یک  گـــــــل!!!

چنین دانشجوی بدبخت با راه دور و گرفتار

                                            که با بار و بندیل و ساک وپلاس و همچنین جُل

قید درس را چون زنی بد بختی گریبان تو گیرد

                                              چه گشتم مجنون و دیوانه و آواره و چل و خُـل

چنین مردم ندیدم در جهان عجب که گویم

                                                 که  مردم می زنند بر عینک آفتابیـــت   زُل

که با بیماری می کند دست و پنجه نرم این شهر

                                              که در جوی آب می زند  چرک و باکتری   وُل

    ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*مُل :شیرینی

یه شب بهت گفتم که از دو راهی منطق وعشق می ترسم ، یادته؟ گفتم می ترسم

که توی جاده ، وقتی به این دوراهی رسیدیم تو منو رها کنی و بری.....حالا رسیدیم

به دو راهی ولی این منم که دارم تنهات می ذارم ، این منم که دارم رویای فرداها رو

خراب می کنم شاید به خاطر غرورم، غرورت ...آره غرور تو، که وقتی صدامو شنیدی

سرد بودی مثل زمستونهای بی خورشید......

 مهم نیست که دوستم داشتی یا نه مهم نیست که بهم دروغ می گفتی مهم

نیست بعضی شبها قهر می کردی وبدون خداحافظی می رفتی ،مهم نیست اگه

فقط با من نبودی مهم نیست که سفر رو بهونه می کردی و می رفتی....یادته گفتی

« اگه پیش هم بودیم طوری دستا مونو به هم قفل می کردیم گه هیچ کلیدی بازش

نکنه...»

مهم نیست که این دستها هیچ وقت به هم قفل نشدند  مهم نیست که شبها بدون

تو، بی خواب بودم مهم نیست که از سر دلتنگی برات گریه می کنم مهم نیست که

باور می کنی یا نه مهم فقط اینه که من صادقانه دوست داشتم....

                                                                              روزی حضرت موسی (ع) از بیابانی خشک وبی آب وعلف می گذشت وبسیار تشنه          

بود .از دور کلبه ای را دید و به قصد آن که شاید آن جا آبی باشد به سمت آن شتافت.

وقتی رسید چاه آبی را دید و به دنبال سطلی بودتا از آن چاه آب بکشد. رو به آسمان

کرد و گفت خدایا طنابی  و سطلی می خواهم که از چاه آب بکشم . پس از کمی

جست وجو بالاخره طناب و سطل را پیدا کرد. وقتی سطل را به داخل  چاه انداخت.

متوجه شد که چاه خشک است و آبی ندارد.... پس از مدتی گوزنی از راه رسید و به

سمت چاه رفت. او هم تشنه بود واز آب اثری نبود.گوزن رو به آسمان کرد و بعد

حضرت موسی با کمال تعجب دید آب از چاه لبریز شد و گوزن خود را سیراب کردو

رفت. حضرت هم بی درنگ از آن سیراب شد وبعد صدای فرشته وحی را شنید که

گفت «ای  موسی از این پس هر گاه چیزی می خواهی اصل آن را بخواه

ودنبال وسیله و ابزار نباش که آن را خدا بهتر می داند ، چگونه تو را

 رهنمون کند.»                                                                                           

                                                             التماس دعا 

ســــــــــــــــــــلام

خب به دلیل برنامه ریزی دقیق وزرات علوم وتحقیقات......من هنوز تهرانم

     .............................................................................................

یه جورایی بودم ..انگار خواب بودم وشاید هم بین خواب وبیداری.....

 صدایی را می شنیدم:« بیا ! یکی دیگر از پیروانم »

تو به دنبال چیزی هستی که می سازی ؟ مسافر! رویاها، مخلوق تو هستند نه خالق تو. اون چه رو روح طلب

می کنه ،فتح کن. راه درو نیست .همه چیز در درون تو شکل می گیره.تو به دنبال هیچ کس جز خودت نباش و

هیچ کس جز تو در انتظار تو نیست. پس هر چقدر داناتر بشی ،کسی رو که داناتره ملاقات می کنی . هر

چقدر زیباتر بشی،کسی که زیبا تره تو رو پیدا می کنه . هر چقدر که مهربون تر بشی،کسی که مهربونترینه تو

رو صید می کنه. هر چقدر عاشق تر بشی،اونی که عاشق ترینه ، به دامت می افته.پس مسافر ،به راه عشق

 سفر کن .

.............................................................................................................

باورم نمی شه که تموم شد، انگار همین دیروز بود که خسته و کوفته از راه رسیدم و

گفتم : سه ماه استراحت می کنم........حالا باید دوباره کوله بارم رو ببندم وبرم...چند

دست لباس ، چند جلد کتاب ویه عالم خاطره های خوب از تهران و اهل تهران جا می

کنم توی کوله پشتی و راه می افتم.....خداحافظ تهران.........   من آمدم ای

زابل........زابل آخر دنیا .....نه دیگه زابل برای من آخر دنیا نیست، زابل راهیه که منو

می رسونه به دنیای قشنگ آروزوها ......موفق شدن .......مهندس شدن  .... 

من اول راهم،اول یه راه سخت ولی زیبا.....

چه شب خوبی است امشب!

همه ی دنیا به خواب رفته است ،

من وتو تنها بیدار مانده ایم

 تنهای تنها 

قلبهایمان پر شده از

 عشق ولبهایمان طرحی از لبخند....

و چه شب زیبایی است شب عاشقان

وامشب فقط  می خواهم از تو بگویم،از تو بنویسم،توکه به یکباره همه ی زندگی من

شدی ،توکه هر شب از انتظار دیدن می گویی و من از کابوس جدایی....

و دوباره فرار کلمات از من،آری ذهنم خالی تر از همیشه شده ونمی دانم چه کلمه

ای ،چه جمله ای بنویسم که همه ی عشق مرا در خود جای دهد ،نمی دانم با کدام

جمله می توانم قلبم رابه تو هدیه دهم.آری به تو، که تنها دلیل زندگی من شدی ، تو

که هنوز دلیلی برای اثبات عشقت به من نداری ،تو که با آمدنت زندگی ام رنگ تازه

ای یافت وشبهایم نورانی شد .باور کن کلمه ای پیدا نمی کنم که همه احساسم را

نشان دهد.....

فقط دستهایت را در دستهایم می گیرم وبه چشمانت نگاه می کنم  و می گویم:

                               « صادقانه می گویم دوستت دارم »

       عیدتون مبارک 

دارم می رم سفر ....واسه همین ۲روز زودتر تبریک گفتم

ای ندای عشق، تو کجایی ، تو در هر جا ومکانی ، ولی چه پنهانی ، با تو سخنها دارم ای زیباترین معشوق

 تک وتنها توی جادة تنهایی، بدون هدف می رفتم،نه شبهاش برام قشنگ بود نه روزهاش......تا

اینکه یه شب زده،توی جاده صدام کرد...عشق برام نامفهوم بود یادته؟ اما یه شب یه حسی همه

 وجودم رو گرفت ، دلم لرزید احساس سرما کردم تو خندیدی وگفتی این همون حسه عشقه....

             پروردگارا

                  توفیقم ده که همان باشم که تو می خواهی

                      من به دنبال من گمشده ام می گردم 

                      دستم را بگیر تا بیابم آنچه را که می خواهم  

           من در ماورای امید به دنبال چشمه ی پاک محبت تو می گردم

               تو در همه جا هستی ومهر تو در همه جا جاریست  

                                می خواهم خودم باشم

 کنار پنجره ایستاده بود با قامتی جوان اما دلی افسرده و پیر، غرق در رفت و آمد آدم ها و

گوشش پر از بوق ماشین ها.                   

بعد از سالها ،هنوز غم از دست دادن عزیز ترین عزیزش ،روی دلش سنگینی می کرد بغض

راه گلوش رو بسته بود ولی باز خیال گریه نداشت.   

به خیابون خیره شد ..چی می دید... دختر جوونی که همۀ زیبایی هاش رو به نمایش گذاشته بود

ولبخند زشت گرگ های مرد نما......کمی او ن طرف تر ، یه پیر مرد تنها وخسته ،پاهاش رو،

روی زمین می کشید انگار می خواست با صدای پاهاش به همه بگه که چقدر خسته شده از

تنهایی و بی وفایی بچه ها..... سمت دیگه خیابون پسر جوونی سرنگ به دست، دنبال یک

 پناهگاهی می گشت تا مرگ را تزریق کنه......و پیر زنی که از فرط پیری ،خم شده بود و

هنوز مصمم راه می رفت و اصرار داشت واسه زنده موندن  .... و پسر بچه ای 10 ساله 

 که شهوت رو می فهمید و به دنبال ارضاء.....      

بغض بیشتر و بیشتر به گلوش فشار می یاره ... نگاهشو از خیابون بر می گردونه ... سایۀ

 

حرفهای یه عاشق روی دیوار « کاش آسمان حرف دل کویر را می فهمید...» سرش پر شده     

 

 بود از حرفهای تکراری و زیر لب گفت:« ای کاش منم رفته بودم چرا باید بمونم و تحمل کنم »

 

 و حال فقط به این فکر می کنه که چقدر تنهاست، به کی می تونه اعتماد کنه،سر روی   

 

 شونه های کی می تونه بذاره و گریه کنه...... هیچکس...سهم این آدم تنها ،از زندگی

 

«هیچکس»  است.

 

حالا که به آخر دنیا رسیده، بهش می گن که نمی تونی بری ، در های برزخ رو هم بستند!!!

 

بغضش می شکنه و صدای هق هق گریه اش همۀ فضای اتاق رو پر می کنه....

 

 

           دیگه چه امیدی حتی به مردن داره وقتی  عزرائیل هم باهاش قهره.......

 

                                                      

 کنی ولی  وقتی غم ها بیشتر و بیشتر  شدن و تو غمگین وغمگین تر شدی وقتی که دیگه

 اشکی واسه ریختن  وجایی واسه رفتن نداشتی ، وقتی که تنهای تنها شدی ، اون وقته که

 دیگه یادت می ره کی هستی ،یادت  می ره که بهار بودی نه خزون بی بهار دیگه نه بغض می

کنی نه گریه و می گی که واسه  همیشه سکوت می کنی ولی نمی شه نمی ذارن که بشه  

                  حالا تو موندی و یه قلم و کاغذ ....بنویس ... بنویس..نقطه سر خط                                                    

پیش روی خودنهاده ودر آن نگاه می کند و می گرید. آن ملک متوجه حضوپیامبرنشدوجبرئیل

 با بال خود بر او زدواو بلافاصله رکاب آن حضرت  را بوسید   وعرض کرد: مرا معذور

دارید به دلیل نور زیاد لوح متوجه حضور شما نشدم.در این لوح نوشته شده بود:

لا اله الا الله   محمد رسول الله   علی ولی الله       

 سپس ملک گفت: من دو رکعت نماز به جا آوردم که بیست هزار سال طول کشیده وبه امر

  خداپنج هزار سال در قیام و پنج هزار در رکوع وپنج هزار در سجود و پنج هزار در حال

تشهد بودم حالا ثواب  این نماز را به امت تو هدیه می دهم .

حضرت فرمودند:

   «امت من نیازی به نماز تو ندارند پس به عزت خدا هرکس از گناهکاران امت من یک

بار صلوات بفرستند،ثواب آن از بیست هزار سال طاعت تو برتراست»

        و من کنار پنجره ، چشم به آسمان دوخته ودنبال تک ستاره ای می گردم که نشان داشته

باشد از  تو وعهدت......

آسمان پر از ابرهای تیره و سکوت بی پایان شب...و دیگر خبری نیست از نالة گربه و ماشین

همسایه......

من هستم و یک خاطره .....خندة شیرین تو...«هر شب برو کنار پنجره تا ستاره ها حسودیشون بشه

ماهـشون عشق منه»....لبخند من ........من کنار پنجره ام.....اما ستاره ها حسود نیستند   

مهربانند به مهربانی تو......اما مثل تو دروغ های قشنگ نمی گویند...... سکوت

جاریست...توقف لحظه ها .....من ....تو....آه....و ناگهان صدای مادر .......نیمه شب

گذشته.....سحر شده سحر...و من می فهمم زندگی هنوز جاریست وچیزی به پایان شب نمانده

می روم تا مرز خواب و می دانم فردا آمدنی است....فردا خواهد آمد و دوباره شب .....و یاد تو.....

زندگی،  دوباره تازه می شد..................

                   دیشب آسمون هوای گریه داشت مثل.......................

دیشب یکی آسمون رو حس کرد و   

                                           آسمونم باهاش همدردی کرد 

دیشب یکی گریه کرد، یکی تنها بود ومنتظر، غمگین وافسرده.....با تنی خیساز بارون..........

لرزش دستها ش روی صفحه کلید و یه حس

                                         تازه...........عجیب..........اما.................

احساس می کرد کسی را، دلی را وزمزمه کنان می گفت:

جستم از دام ، بر آی گرفتار  دگر             من نه آنم که فریب تو خورم بار دگر

شد طبیب من بیمار، مسیحا نفسی               تو  برو  بهر  علاج  دل  بیمار  دگر

................................................

"در لحظات تصمیم گیری است که زندگی شما شکل می گیرد"                                                                 همه پنجره فریاد شده

                                   بر سرم می کوبد

که نگاهت نگران غم کیست؟                                                                                                                

                                          به چه می اندیشی؟                                                               

              من نگفتم که به تنهایی خودت عادت کن!

           شب تاریک بر پنجره آورده فشار   

                                                  به خیالم که کسی می آید.... 

                پنجره تلخ وعبوس همه فریاد شده                                                    

                                                   بر سرم می کوبد    

وزیدن باد، بوی نم باران، این شبی است در تهران                                                                                  

شب ولادت مولا علی                                                                                                               

امشب همان شبی است که بی شک وتردید بر می خیزم وبه سوی آسمان نگاه می کنم و از خالق هستی تولدی 

   دوباره می خواهم...............انسانی      پاک و بی  آلایش  ......... دور از بدی ها 

 زشتی ها............اشتباه ها و گناهان گرگ نما...............

  من....... نادم از گذشته ها .... از حرفها......        

 من ماندم و دستهای همیشه بخشنده او......  

               من دوباره متولد شدم وامروز من انسان دیگری هستم 

 آری من عاشقم و زنده ام  به عشق او      

                                او که خدای آسمانهاست